VERHAAL

Iedereen staat in het leven soms voor een moeilijke beslissing. Een beslissing die enkel en alleen door jezelf gemaakt kan worden. Ik heb nooit een echte thuis gehad, een thuis waarin een liefdevolle sfeer hangt, een thuis waarin mensen om elkaar geven. Op mijn 14de ging het volledig mis, moest ik in een pleeggezin, kreeg ik te maken met alcoholisme en som maar op. Na een mislukte zoektocht van 3 jaar, kwam mijn moeilijke beslissing. Ik wist niet hoe, waar of met wie,
maar ik wilde weg van mijn leven, en iets nieuws opbouwen waarin wel plaats was voor geluk.

Ik had het verpest op school, liep thuis weg, wist me eigenlijk geen raad meer. Mijn redding was dat ik een vriend had met een fantastische familie. Ze vingen me op en hielpen me zoeken naar een oplossing. Ik maakte een afspraak met het JAC, omdat ik geen flauw idee had van waar ik naartoe kon en wat de mogelijkheden voor me waren.
Ik kwam terecht bij een jonge vrouw die urenlang luisterde naar mijn verhaal en mij vertelde over de BZW, het begeleid zelfstandig wonen. Ik wist dat het niet makkelijk zou zijn, maar het leek in mijn ogen een fantastische oplossing.
Ze maakte een afspraak voor me bij het comité van bijzondere jeugdzorg, waar ik al een dossier lopen had. Het was een moeilijke periode, jarenlang verstop je je verhaal voor de buitenwereld, nu moest ik plots aan wildvreemden elk detail uit de doeken doen. Maar ik wist dat dat was wat ik moest doen en ik beet op mijn tanden.

3 weken later kreeg ik het verlossende telefoontje, het was goedgekeurd op de vergadering van het comité en ik kreeg BZW door de Stapsteen in Rumbeke. Opnieuw een afspraak, gelukkig werd mijn dossier doorgespeeld zodat ze daar al op de hoogte waren van de grote lijnen zodat ik enkel nog de gaatjes moest opvullen.
De begeleiding beangstigde me wel een beetje in het begin. Zou ik in alles worden gecontroleerd? Ging dat financieel lukken? Zou ik niet te eenzaam zijn? En vooral, zou dat contact met mijn begeleider niet te geforceerd zijn? Dit leken allemaal overbodige angsten te zijn. Mijn begeleider groeide uit tot mijn vertrouwenspersoon en ik voelde me absoluut niet gecontroleerd, maar veel eerder gesteund.

Het echte werk begon: een studio zoeken, meubeltjes zoeken, verzekeringen afsluiten,… Zoveel dingen waar ik niets van kende of zelfs nog nooit van gehoord had. Sommige dingen waren een echt probleem, zoals mijn waarborg. Ik had niks gespaard. Uiteindelijk heb ik dat mogen lenen van het OCMW van Ardooie, dankzij mijn begeleider.

Het is de bedoeling dat je begeleider je met alles kan helpen en naarmate de tijd vordert, alles wordt afgebouwd. Hij kan boodschappen met je doen, naar de wasserette gaan, ergens met je meegaan waar je zijn aanwezigheid op prijs stelt.
Alleen wonen klinkt voor veel jongeren van mijn leeftijd uiterst aantrekkelijk. De eerste reactie dat ik meestal krijg is: Wauw, dan kan je weggaan zolang je maar wil,… Maar ze vergeten de verantwoordelijkheid die op mijn schouders rust.
Als ik mijn kleren niet was, dan liggen ze niet klaar in mijn kast. Als ik geen boodschappen doe, ligt er geen eten op tafel. En vooral, als ik nood heb aan een gesprek als ik thuiskom, is er niemand. Maar voor mij was het wel de beste oplossing.

Er komen natuurlijk ook wel wat praktische probleempjes bij kijken. De bank die je volmacht niet wil schrappen, het OCMW dat te laat uitbetaalt, het kinderbijslagfonds dat de papieren te laat opstuurt, de huisbaas die van een mug een olifant maakt. Het moeilijkste aan het alleen wonen voor mij was het verwerkingsproces.

Plotseling sta je er alleen voor,je bent pas 17, alles wat in het verleden gebeurde, komt nu naar boven. Je moet weer beslissen welke richting je met je leven wil uitgaan, je moet je weer een doel aanschaffen. Voor de begeleiding werd mijn enige doel, geen problemen meer.

Eens dat doel werd bereikt, is het niet zo simpel je een nieuw doel voorop te stellen. Dat was een van mijn grootste werkpunten, mijn begeleider vond dit ook heel belangrijk. Ik moest iets vinden, een dagbezigheid waarin ik me opnieuw nuttig en getalenteerd kon in voelen, iets dat bij me paste. Nu, op het einde van de begeleiding, is me dat volledig gelukt. Ik ga terug naar school, heb mezelf erin teruggevonden en wil doodgraag weer verder studeren. Dat is iets dat ik me 3 jaar geleden en zonder mijn begeleider en de familie van mijn vriend nooit had kunnen voorstellen. Mede dankzij de Stapsteen, begon ik in die 2 jaar opnieuw te begrijpen waar het leven om draait, en wat je kan forceren aan je eigen geluk. Ik heb enorm veel geleerd en voel dat ik nu klaar ben om de wereld op mijn eentje aan te kunnen.

Wat ik vooral geleerd heb door de Stapsteen is, dat, welke achtergrond je ook hebt, mits veel inspanning en hulp van mensen die om je geven, iedereen het kan maken in het leven.