Senior en de junior aan het woord

De werknemers van VZW Onze kinderen vormen een belangrijke pilaar in onze werking. Vandaag leren we twee van hen iets beter kennen. We maken kennis met de langst werkende en diegene die het kortst aan de slag is binnen onze vzw.


Geheel toevallig zijn beiden tewerkgesteld in TCK Het Klinket, waar we hen buiten op veilige afstand ontmoeten. Samen een praatje maken over hun weg binnen de organisatie, de ene al flink wat langer dan de andere : gestart in 1979 versus vorige maand, een verschil van 42 jaar.

Hoe ben je in de vzw verzeild geraakt?

Marnix : Via de ma van een vriend, die toen tewerkgesteld was in Onze Kinderen, hoorde ik dat er een job vacant was. Ik had een technische opleiding achter de rug, werkte als chauffeur, maar wou altijd al iets doen met mensen. Ik ging langs bij ‘Onze Jongens’, een horizontale leefgroep voor jongens van 12 tot 15 jaar en werd meteen aangenomen. Ik moest enkel nog even langs bij de toenmalige directeur en het was beklonken. Zo ging dat toen, anno 26 november 1979.

Rani : Ik ben in dienst sinds 22 maart. Ik volgde een opleiding leerkracht en deed reeds wat ervaring op in het buitengewoon onderwijs. Maar ik bleef daar wat op mijn honger omdat ik kinderen en jongeren echt wil begeleiden. Binnen het onderwijs waren de middelen te beperkt en was de job voor mij te afgebakend. Daarom keek ik uit naar een overstap naar de Bijzondere Jeugdzorg.


Als je met je familie spreekt over je werk: hoe stel je je werk voor?

Marnix : Als het over mijn werk gaat, denken sommigen in termen van jongeren die ‘stout’ en ‘onhandelbaar’ zijn. Ik probeer dat de counteren en geef aan dat deze jongeren op zoek zijn, een rugzak meedragen en best wel talenten en kwaliteiten hebben. Ik probeer hierin wat een ambassadeur te zijn. Ik weiger te focussen op wat er allemaal misloopt.

Rani : Ik krijg vaak de vraag: ‘wat is dat dan precies wat je doet?’. Ik leg uit dat ik bij adolescenten werk en het de bedoeling is ze klaar te stomen voor een zelfstandig leven. Wij ondersteunen hen daarin in op verschillende gebieden: dagbesteding, financiën, welzijn enz.


Wat is de grootste troef van onze vzw ?

Marnix : De grootste troef voor mij is dat ik gedurende mijn hele loopband kansen heb gekregen. Ik heb heel wat opleiding kunnen volgen en er was geloof in mij als begeleider en als persoon. Ik heb een mooi professioneel parcours kunnen afleggen : van leefgroep naar TCK, daarna een 'uitstapje' van zowat dertien jaar naar IBZ de Stapsteen en sedert 2014 terug in het Klinket, waar ik voornamelijk CBAW-begeleidingen doe.

Rani : Daar kan ik natuurlijk (nog) niet tegenop! Op korte termijn heb ik hier echter al mijn draai gevonden in het dagdagelijkse. Het contact met jongeren spreekt mij erg aan.


Wat zou je graag veranderd zien in onze organisatie?

Marnix : In de ideale wereld is er nog meer zeggenschap tussen de basis en het beleid. Een grote samenwerking tussen directie, staf en begeleiders in functie van perspectief bepalen, instroom, loopbaan, meerjarenplan enz.

Rani : Ik moet voorlopig nog passen. Wat mij van de eerste dag opviel, is dat iedereen hier graag lijkt te werken. Ik ervaar een open sfeer, collegialiteit en super behulpzame collega’s.


Welke carrière ben je misgelopen, Marnix?

Geen enkele! Er is niets waarvan ik denk 'dat is het, dat had ik moeten doen'. Soms denk ik wel : had ik een masteropleiding gevolgd, ik had misschien nog méér kansen gekregen. Vandaar de drive die ik voelde wanneer ik andere opleidingen kon en mocht volgen. Ik heb daar echt veel aan gehad.


Als je op pensioen zal gaan, wat zal je vooral missen?

Hola, ik ga pas op pensioen in 2023, dat is nog twee jaar. Ik ben daar dus totaal nog niet mee bezig. Wat ik wel al zeker weet, is dat ik de collega’s zal missen.


Enig advies/raad voor de recente medewerker ?

Marnix : Rani komt over als enthousiast medewerker. De basis is dus zeker oké. Nu krijgt ze tijd om dit aan te vullen met ervaringen en kennis. Tijd is voor mij trouwens het codewoord in de bijzondere jeugdzorg : in het werken met cliënten, in verbinding maken, om een begeleidingsrelatie af te ronden, enz.

Rani : Een beetje vroeg voor mij, maar ik zou zeggen : durf te vragen! Je weet niet alles en dat is ook normaal. Ook al lijkt het soms een hele stap, vragen staat vrij. Gewoon doen !

Uitgelichte berichten
Recente berichten